On yedinci yüzyılda bacak arasında çalınan iki çalgı ailesi bir arada bulunuyordu: viyola da gamba ve çellonun erken biçimleri. İkisi farklı ailelerden gelir.
Viyola da gamba altı ya da yedi tellidir, perdelidir ve telleri dörtlü aralıklarla akortlanır. Yay avuç yukarı bakacak biçimde tutulur. Tonu ince ve saydamdır.
Çello dört tellidir, perdesizdir ve beşli aralıklarla akortlanır. Yay üstten tutulur, ses daha güçlü ve taşıyıcıdır.
Konser salonlarının büyümesi ve orkestra dokusunun kalınlaşması tercihi belirledi. On sekizinci yüzyıl boyunca gamba dağardan çekildi; yirminci yüzyılda dönem icrası çalışmalarıyla yeniden kullanılmaya başlandı.
Derslerimizde barok dağar çalışılırken bu ayrım anlatılır; eserin hangi çalgı için yazıldığını bilmek yorum kararlarını değiştirir.