Schubert bu sonatı 1824’te arpeggione adlı bir çalgı için yazdı. Altı telli, perdeli ve yay ile çalınan bu çalgı kısa ömürlü oldu; birkaç on yıl içinde kullanımdan kalktı.
Eser böylece yazıldığı çalgıyı kaybetti. Bugün çoğunlukla çelloda çalınır; viyola ve kontrbas icraları da vardır.
Çelloya uyarlanması teknik yük getirir. Arpeggione’nin altı teli ve perdeleri sayesinde kolay çıkan pasajlar, dört telli ve perdesiz bir çalgıda geniş pozisyon hareketlerine dönüşür.
Yazının kendisi şarkı söyleyen bir karakterdedir. Schubert’in lied yazısına yakın uzun ezgi çizgileri, çelloda nefes planlaması ve yay dağılımı gerektirir.
Derslerimizde bu eser orta-ileri düzeyde ele alınır; pozisyon geçişleri ve uzun cümleler ayrıca çalışılır.