Max Bruch Kol Nidrei’yi 1880’de çello ve orkestra için yazdı. Eser, Yahudi geleneğinden gelen iki ezgi üzerine kurulmuştur; Bruch bu ezgileri Berlin’deki cemaat üyelerinden öğrendiğini anlatmıştır.
Yazı çelloyu insan sesine yaklaştırır. Ezgi süslemesiz, uzun ve ağır ilerler; icracının işi onu taşımaktır, ona bir şey eklemek değil.
Güçlük buradadır. Süsleme ve hız olmadığında ton eşitliği, entonasyon ve yay dağılımı açıkta kalır. Cümle sonlarının nasıl bırakıldığı eserin karakterini belirler.
Eser kısa süresi ve doğrudan etkisiyle konser programlarında sık yer bulur. Orkestra eşliğinin yanında piyano eşlikli sürümü de çalınır.
Derslerimizde bu eser, sade ezgilerde ton çalışmasının doğal alanı olarak kullanılır; kursiyer eklemeden çalmayı burada dener.